Orhan Gencebay’ın sesi, tütün gibidir. Orhan Gencebay, tütünün hem tadına,
hem rengine benzer. Gencebay’ın içe işleyen buğulu sesinde tütün sarısı hüzünle, ateş mavisi öfke, yan yanadır.

Sezen Aksu’nun sesi kola gibidir. Sezen Aksu, kolanın hem tadına, hem rengine benzer. ‘Sezen Aksu’nun sesinde ve ruhunda;  neşenin, oynaklığın, güneşin kırmızılığı ile ölümün, hüznün, gecenin siyahlığı, özel ve parlak bir biçimde iç içedir. ‘

‘Doğulanmış Akdeniz hüznü’nün kırılganlığında, imkânsız aşklar yaşayan bir
toplumun son 30-40 yılında, kaç kişi vardır ki ‘Vazgeç Gönlüm’, ‘Bir Teselli Ver’,
‘Batsın Bu Dünya’;  ‘Kaybolan Yıllar’, ‘Unut’, ‘Adı Bende Saklı’  demesin, dememiş olsun! Şarkılardan kurulu bir geçmişin, şarkılarla dokunulan her anısında, biraz  Orhan, biraz  Sezen vardır, biraz tütün, biraz kola olduğu gibi…

Orhansız, Sezensiz bir  ‘Yakın Türkiye Tarihi’,  her zaman eksiktir.